ตอนแรกที่ฟังเพลงดาวมหาลัยก็นึกถึงพี่คนหนึ่งที่ม.กูทันทีเลย

พี่คนนี้กูเจอครั้งแรกตอนเข้าปี 1

ถามว่าสวยไหม?

กูคงตอบว่าไม่รู้จริงๆแต่กูก็ชอบพี่เขานะ

มันเป็นความรู้สึกคล้ายกับว่าให้ความรู้สึกที่ดี ทำให้ขาแข็ง รู้สึกอายที่จะสบตาเขา

ทั้งๆที่ความรู้สึกนี้หายไปจากชีวิตกูนานแล้ว

แต่กูคงไม่กล้าจีบพี่เขาเพราะเขาดูสูงเกินไปกว่าชีวิตของกู(ซะงั้น)

ก็พี่เขาล่อเป็นลีดเดอร์คณะกู

แล้วกูดันเป็นแค่นิสิตสุดแสนธรรมดากินข้าวยังต้องขอเพื่อน(อนาถวะ)

กระทู้นี้ก็ไม่มีไรมากแค่อยากบอกพี่คนที่กูไม่รู้ชื่อว่า

"น่ารักดีครับ"

มันง่ายไปเป่าวะ พวกท่านๆคงคิดว่าแล้วเมิงจะเขียนทำเ-ี้ยไร

นั่นสิเนอะเขียนทำไมหว่า

คงเป็นความรู้สึกดีๆที่กูมีให้พี่เขามั่ง

แต่อย่าบอกใครนะตอนนี้เจอพี่เขากูยังขาแข็งอยู่เลย

สาดเสียภาพพจน์หมดเป็นซะอย่างนั้นไป

เอาเหอะถือว่ากระทู้นี้เป็นเครื่องสังเวยความน่ารักของพี่เขาละกัน

ปล.น่ารักจังตัวเอง

เออจริงๆแล้วกูมีเรื่องจะบอกพวกเมิงด้วย

คือปกติอะนะกูไม่ค่อยจะกินเข้มขนาดนั้นหรอก

แต่วันนั้นกูกลุ้มใจนิดหน่อยก็เลย...

เป็นอย่างที่พวกเมิงเห็นรีบแ-๊กกันเกินไป

เรื่องแม่งก็เรื่องเดิมๆ

เผอิญวันนั้นกูได้ข่าวมาว่าน.จะไปเที่ยวกับแฟน

ซึ่งพอดีกับช่วงที่ม.มันงอนกูก็เลยโคดเซ็ง

เหมือนที่มิคาอิล กอร์บาชอฟ กล่าวว่า "เป็นเรื่องเขลาที่คิดว่า ปัญหาที่รุมเร้ามนุษยชาติในวันนี้ สามารถแก้ไขได้ด้วยเครื่องมือและวิธีการที่เคยใช้ได้ผลในอดีต"

ปล.ทีหลังไปแต่memoryเหอะ

ฉันเกิดบนทุ่งหญ้าสักแห่ง

ฉันอยู่ในวัยแรกแย้ม สวยสด และมีสีสัน

ฉันมั่นใจในความสวยของตนเอง

ไม่ว่าใครก็ตามที่มองฉันต้องชอบฉัน

และแล้วก็มีชายคนหนึ่งมาพาฉันไป

เขาจับฉันไปรวมกับคนอื่นๆ

เราอยู่ในถุงอะไรสักอย่างที่ทั้งมืด และแคบ

เราไม่รู้ว่าจะถูกพาไปไหน

อึดอัดจัง ทนไม่ไหวแล้ว ปล่อยฉันออกไปที..

.

.

.

และแล้วฉันก็พบกับแสงสว่าง

ฉันอยู่ที่ไหน--ทำไมคนเยอะแยะจัง

คนโน้นก็มองฉัน คนนี้ก็ชี้มาที่ฉัน

อ้าวมีเพื่อนฉันเต็มไปหมดเลย

บางคนก็สวยจนฉันหลงใหล

บางคนก็กำลังอยู่ในวัยร่วงโรย

นั่น!แม่หนูน้อยจะทำอะไรฉันเนี่ย

หล่อนยกฉันขึ้นมา

ฉันจะต้องถูกพาไปไหนอีก

ฉันยังเดินทางมาไม่ไกลพออีกหรือ...

.

.

.

สงสัยนี่คงเป็นบ้านหล่อนกระมัง

แม่หนูน้อยจับฉันไปใส่ในช่อพลาสติก

ฉันไม่ค่อยชอบมันเท่าไร

มันอึดอัด ฉันหายใจไม่ออก

แต่ฉันมั่นใจว่าเมื่อฉันอยู่ในนี้

ฉันจะสวยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มันคุ้มแน่กับการที่ฉันต้องทน

เด็กน้อยพาฉันออกไปอีกแล้ว

ที่นี่ที่ไหนเนี่ย

ทำไมคนเยอะจังเลย

คนนั่งกันเป็นโต๊ะๆ

นั่น!เขานั่งล้อมรอบย่างหมูในกระทะด้วย

คนพวกนี้แปลกดีเนอะ

คนตั้ง 4 คนมาแย่งกันกินหมูในกระทะเดียว

แม่หนูน้อยของฉันกำลังจะเดินไปไหนต่อเีนี่ย

หล่อนขายฉันให้กับชายคนหนึ่ง

ชายคนนี้เป็นใครกันนะ ถึงซื้อฉันไป หรือเขาชอบในความสวยของฉัน

ไม่ๆๆ เขาให้ฉันกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ทำไมหล่อนทำหน้าแบบนี้นะ

หล่อนไม่ชอบฉันเหรอ

ฉันไม่สวยตรงไหน ทำไมถึงทำหน้าไม่พอใจที่ได้ฉัน

หล่อนทิ้งฉันในถังขยะ

ในนี้มันทั้งเหม็น และสกปรก

ไม่มีใครสนใจฉันอีกแล้ว

ทำไมล่ะ หรือฉันยังสวยไม่พอ

ทำไมหล่อนต้องทิ้งฉันด้วยนะ

.

.

.

ฉันเฝ้าคิืดอยู่นานว่าทำไม

สุดท้ายฉันก็คิดได้

หล่อนไม่ได้ไม่ชอบฉันหรอก

แต่หล่อนไม่ชอบคนที่ให้ฉันแก่หล่อน

เขาไม่ใช่คนที่หล่อนชอบ หล่อนจึงไม่ชอบฉัน

แล้วฉันผิดด้วยหรือ ทำไมหล่อนต้องทิ้งฉันไว้แบบนี้

แล้วเขาผิดหรือที่ชอบหล่อน

แต่หล่อนไม่ชอบเขา หล่อนไม่ต้องการสิ่งของใดๆจากเขาเลย

แล้วทำไมเขายังเพียรพยายามซื้อของให้หล่อนอยู่ตลอด

หรือว่าที่เขาทำไมทั้งๆที่รู้ว่าเขาจะไม่ได้อะไรตอบแทน

เขาจะไม่ได้รับความรู้สึกใดๆจากหล่อน

ไม่ๆเขาได้รับเหมือนกัน หล่อนรำคาญเขาไง

หล่อนลำบากใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ

แล้วเขาจะทำแบบนี้ไปทำไม?

มันคงเป็นความสุขเล็กๆของเขาที่เขาสามารถทำเพื่อคนที่เขาชอบ

ความสุขที่ไม่มีวันที่เขาจะไ้ด้รับ